Half maart werd Nederland ondergedompeld in een ‘intelligente lockdown’. Dat klinkt mooi en geeft ‘het land dat je geen regels oplegt’ zelf beschikking. Maar hoe intelligent gaan burgers en overheid daar nu eigenlijk mee om?

Allereerst waren er natuurlijk de massale uitstapjes naar het strand en de corona feestjes waar premier Rutte woedend op reageerde en minister Grappenhuis meenam die Nederland waarschuwde voor hoge boetes. Op zich niet verkeerd, wie niet luisteren wil moet voelen en zeker als je de gezondheid van anderen bewust in gevaar brengt. Alleen zo jammer dat BOA’s en politie af en toe ook niet schijnt te weten wat nu wel en niet mag en bijvoorbeeld ook groepjes van drie mensen op bankjes bekeurt die toch wel degelijk die anderhalve meter afstand houden.

Premier Rutte zegt nu dat nu de maatregelen wat versoepelen we hier volwassen mee om moeten gaan. Maar helaas weten ook veel mensen niet wat nu wel en wat niet mag. En dus op eigen houtje BOA gaan spelen. Ouderen op de fiets, zelf een risicogroep, waarschuwen mensen op scootmobielen die hun hondje uitlaten dat ze niet buiten mogen komen omdat ze een risicogroep zijn en binnen moeten blijven. Hoe intelligent is dat?

Verder wil ik nog even de schrijnende eenzaamheid aan tippen waar ouderen in verzorgingshuizen in terecht komen. Het laatste stukje leven dat ze nog hebben wordt inktzwart. Misschien overlijden ze dan niet aan corona maar alle plezier dat ze in hun leven hadden wordt weggenomen. En dan zijn er nog de mensen die bang zijn en zichzelf opsluiten en niet verder komen dan de tuin of balkon maar ernaar snakken om er onbelemmerd op uit te trekken.

Dan is er natuurlijk ook nog heel veel ander verdriet. Ouders en volwassen kinderen die elkaar maar mondjesmaat en op afstand kunnen zien. Elkaar niet kunnen vasthouden, knuffelen bij verjaardagen of geboortes. Je dochter die net bevallen is van je eerste kleinkind niet vast kunnen houden en de kleindochter niet in je armen kunnen houden, weet het crisis team wat die dingen met je doen?

Ik houd me voor dat alles toch eens goed zal komen, al zal er veel niet echt ingehaald kunnen worden. De eerste weken met een baby komen bijvoorbeeld nooit meer terug. Maar één groep wordt ongekend hard getroffen. Onze gehandicapte medemens. Ze worden letterlijk doodgezwegen en er wordt niets voor ze geregeld. Alles valt voor hen weg qua zorg en dagritmes en het water staat hen en hun naasten aan de lippen. Het wordt tijd dat het crisisteam hier heel veel aandacht aan gaat besteden, want ook zij horen ook in corona tijd in de maatschappij.