Dat de brug op de Barend Ubbinkweg voor drie maanden werd afgesloten vond niemand leuk. Het geeft problemen voor mensen die van de Beinum naar het centrum willen en vice versa. De enige last die mijn man en ik er persoonlijk van zouden hebben was dat we vanaf de Ooi met de auto om zouden moeten rijden naar de Beinum. Ach, dacht ik, pakken we maar wat minder de auto.

Maandagmiddag 3 september begreep ik al dat er een veel groter probleem speelde. Automobilisten die voor de afgesloten brug kwamen te staan komen nu vanaf de Koppelweg de Ooi binnen en weten vaak dan niet hoe ze hun doel moeten bereiken. Vervolgens wordt aan mij op de Koppelweg gevraagd hoe ze in Angerlo moeten komen. Hoewel ik altijd bereid ben om te helpen ben ik ook berucht om mijn oriëntatievermogen. Of beter gezegd, het gebrek daaraan. Geloof me, ik ben al blij als ik iemand vanaf de Koppelweg bij de Aldi kan krijgen, Angerlo gaat echt niet lukken.

Dit allemaal terzijde, het grote probleem vormt de ernstig verhoogde verkeersstroom die nu de wijk de Ooi binnen komt. Vooral omdat veel automobilisten er vanuit gaan dat ze vooral op de Koppelweg en Magnolialaan dezelfde snelheden kunnen aanhouden als op de Barend Ubbinkweg. Met een gerust hart ons hondje daar laten dartelen, al is het aan de riem natuurlijk, is er niet meer bij. De auto’s komen in volle vaart langs je op denderen. De kinderen van de Ooi zijn zoveel (snel) verkeer niet gewend en gaan er dus ook niet ineens rekening mee houden. Je kan op je vingers natellen dat dit gevaarlijke situaties op gaat leveren. Ik houd mijn hart vast en hoop dat er geen ongelukken komen.

Nu ben ik zelf geen kind meer, zeggen ze, maar ik moet momenteel wel weer leren fietsen. Omdat ik geen kind meer ben heet het nu geen driewieler maar een driewielfiets en geloof me, dat is heel anders fietsen dan op het tweewielige apparaat waarop ik decennia de straten mee onveilig heb gemaakt. Op zich kan het natuurlijk geen kwaad om in wat drukker verkeer te oefenen, maar als dat op plaatsen komt waar je dat nooit verwacht, wordt dat een ander verhaal. De mensen die aan de Magnolialaan wonen houden goed rekening met ander verkeer en lieten mij ook donderdagmiddag keurig voor gaan. Maar de lijnbus, die ik dus nooit op de Magnolialaan verwacht had, deed dat niet en dwong me min of meer naar de kant. Moest ik tussen de geparkeerde auto’s een veilig heenkomen zoeken.

Nu vermoed ik dat ook deze buschauffeur door de afzetting en de omgelegde routes het spoor bijster was en dat dit niet dagelijks zal gebeuren. Maar zeker weet ik het niet en feit blijft dat de hele verkeerssituatie op de Ooi drie maanden lang gevaarlijk blijft. Ik hoop van harte dat hier maatregelen voor komen, ik denk aan een betere omleidingsroutes en borden om duidelijk te maken dat snelheden toch echt aangepast moeten worden. Want het zou verschrikkelijk zijn als die mooie vispassage er komt, maar er een herinnering van ongelukken aan zou blijven kleven.